Η Άποψή μας για την παράσταση “Νέα απ’ τον Θερβάντες” στο Θέατρο Μεταξουργείο

Στην αρχή ομολογώ, εγώ και οι φίλοι μου, παρακολουθούσαμε την παράσταση συγκρατημένα. Οι μάσκες της commedia dell arte είναι πάντα μυστηριακές και εντυπωσιακές, ωστόσο το χιούμορ του 16ου αι. σήμερα μοιάζει ανοίκειο. Εκεί ακριβώς οι “Μπουφόνοι” έκαναν την ανατροπή εκπλήσσοντάς μας ευχάριστα. Τα 4 μονόπρακτα που επρόκειτο να δούμε διάβαιναν πράγματι μεταξύ των εποχών τις κωμωδίας, όπως υποσχόταν η περιγραφή της παράστασης. Από την εποχή λοιπόν της commedia dell arte με τα ευτράπελά της, βρεθήκαμε σε ένα “μολιερικό” τοπίο γεροπαράξενων συζύγων και ροδαλών κορασίδων, που έδωσε τη σκυτάλη στην ηθογραφική κωμωδία του 19ου αι. με τον γνώριμο ελληνικό δεκαπεντασύλλαβο, για να βρεθούμε εν τέλει μπροστά σε μια πλήρως σύγχρονη εκδοχή κωμωδίας, του κόσμου των μαφιόζων, της τεχνολογίας, της αυτοματοποιημένης κίνησης και ομιλίας, αυτής που μετεωρίζεται μεταξύ του θανάσιμα σοβαρού και -γι’ αυτό ίσως ταυτόχρονα- του ξεκαρδιστικά αστείου.

Οι ηθοποιοί κατάφεραν να “ζεστάνουν” το κοινό και να το εισαγάγουν μαλακά σε ένα τρενάκι λούνα παρκ προκαλώντας το γέλιο με ανιούσα κλιμάκωση μέχρι που στο τέλος να λέμε: “Τι τελείωσε κιόλας;” Όταν βγήκαμε από το θέατρο σκεφτόμουν πόσο ξένη για τα σημερινά δεδομένα μου είχε φανεί η πρώτη πράξη και πόσο άδικο είχα αφού στο τέλος έφτασα να γελάω με την ψυχή μου με μια κωμωδία που μου ήταν πολύ γνώριμη και η οποία ωστόσο δεν απείχε πολύ στην ουσία της από την πρώτη… Εκεί συνειδητοποίησα πόσο πετυχημένο ήταν το εγχείρημα του θεατρικού παντρέματος αυτών των 4 πτυχών του κωμικού θεάτρου που μου έδειξε πόσο μακριά αλλά και ταυτόχρονα κοντά μας βρίσκεται η commedia dell arte, τα μπουλούκια, οι γυρολόγοι με το σημερινό black χιούμορ, τα inside jokes ακόμα και το stand up comedy.

To λιτό σκηνικό βοηθούσε τη φαντασία να συμπληρώσει τα υπόλοιπα και θύμιζε πράγματι τις εποχές εκείνες που οι ηθοποιοί χωρίς πολλά πολλά έστηναν στο άψε σβήσε μια παράσταση μπροστά σου με δυο παραπετάσματα και δύο αντικείμενα. Η κινησιολογία απόλυτα ταιριαστή και λειτουργικά ενσωματωμένη στον εκάστοτε ρόλο, ήταν σχεδόν μια επιπλέον ατάκα του ηθοποιού. Τα κοστούμια και το σχετικό μακιγιάζ έδιναν το απαραίτητο χρώμα και ζωντάνια στο λιτό φόντο κάνοντας τους ηθοποιούς να μοιάζουν με μαριονέτες, πάνινες κούκλες, τηλεκατευθυνόμενα ρομποτάκια. Τα τραγούδια λειτουργούσαν ως μια σαφής γέφυρα από την μια πράξη στην άλλη και έδιναν την νότα του happy end σε κάθε ιστορία, αν και σε ένα τόσο μικρό θέατρο όπου όλα ήταν τόσο ζωντανά κοντά σου που σχεδόν τα άγγιζες, θα μπορούσαν να είναι ζωντανά και όχι ηχογραφημένα.

Εν ολίγοις τα νέα του Θερβάντες ήταν καθ’ όλα ευχάριστα. Μέσα από εμμονές, επιμονές, ψυχαναγκασμούς και αυθαίρετες βεβαιότητες, ο Δον Κιχώτης μας έκλεινε το μάτι από τα παρασκήνια διαβεβαιώνοντάς μας πως είναι ανεμόμυλοι!

Της Αφροδίτης Φλώρου 24/11/21
Φιλόλογος – Ηθοποιός
Συγγραφέας

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.