Η Άποψή μας για την παράσταση “Όλo Σπίτι, Κρεβάτι κι Εκκλησία” των Φράνκα Ράμε και Ντάριο Φο στο Θέατρο Δρόμος

Η θεατρική ομάδα «Μήδεια» παρουσιάζει στο θέατρο «Δρόμος» το έργο των Φράνκα Ράμε και Ντάριο Φο. Μέσα από τα τέσσερα κείμενα του έργου «Μήδεια», «Μια γυναίκα μόνη», «Μονόλογος της πουτάνας στο φρενοκομείο» και «Εγώ, η Ουλρίκε Μάινχοφ», βλέπουμε να εκτυλίσσονται μπροστά τα μάτια μας ιστορίες γυναικών στο μακρινό μέλλον. Πρόκειται για μια καταγγελτική παράσταση για την σεξουαλική και όχι μόνο κακοποίησή της γυναίκας και τη θέση της στην κοινωνία. Το κοινό σοκάρεται, γελά και βρίσκεται αντιμέτωπο με διάφορα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα.

Η πρώτη ιστορία που βλέπουμε να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας, είναι εκείνη της Μήδειας. Στη σκηνή ερμηνεύουν και οι τρεις πρωταγωνίστριες με δυναμικές παρουσίες, μας μεταφέρουν στη δραματική πραγματικότητα της Μήδειας, μας παρασύρουν και μας συγκινούν. Η Στυλιανή Κλείδωνα υποδύεται τη Μήδεια και ξεχωρίζει με την επιβλητική της παρουσία.

Στη συνέχεια, στο μονόλογο «Μια γυναίκα μόνη», συναντάμε μια νοικοκυρά, μια γυναίκα κλεισμένη στο σπίτι, η οποία αφηγείται με κωμικό τρόπο τη ζωή της σε μια γειτόνισσα. Η Ελένη Φαλατάκη με την εξαιρετική της ερμηνεία και την εκφραστικότητά της, μέσα από μια γερή δόση χιούμορ, μας δίνει την εικόνα της καταπιεσμένης γυναίκας, που κακοποιείται καθημερινά και αντιμετωπίζεται ως σεξουαλικό αντικείμενο. Όπως αναφέρει και η Ράμε «Η παράσταση βλέπει τα πάντα μέσα από ένα κωμικό γκροτέσκο πρίσμα: κυρίως επειδή εμείς οι γυναίκες εδώ και 2000 χρόνια κλαίμε, αλλά αυτή τη φορά γελάμε μαζί και ίσως κρυφογελάμε».

Ακολουθεί ο «Μονόλογος της πουτάνας στο φρενοκομείο». Μια γυναίκα, καθισμένη στην καρέκλα του φρενοκομείου μιλά για την πολύπαθη ζωή της. Εξαναγκάζεται να καταφύγει στην πορνεία για να επιβιώσει και διηγείται διάφορα περιστατικά εξευτελισμού και ταπείνωσης. Παρά το γεγονός ότι βρίσκεται υπό ιατρική παρακολούθηση αναδύεται μια δυναμική και καταγγελτική προσωπικότητα. Η Ήρα Δαμίγου καθηλωτική, με την εξαιρετική της υποκριτική δεινότητα σκιαγραφεί την προσωπικότητα μιας γυναίκας κακοποιημένης, η οποία όμως παραμένει μαχήτρια.

Τέλος στην τέταρτη ιστορία « Εγώ, η Ουλρίκε Μάινχοφ», μεταφερόμαστε στην Γερμανία και αφουγκραζόμαστε την αγωνία μιας δημοσιογράφου, πολιτικής κρατούμενης. Η Στυλιανή Κλείδωνα για άλλη μια φορά με τη δυναμική της παρουσία και τον καθαρό της λόγο μας μεταφέρει τις διακυμάνσεις της ψυχοσύνθεσης της φυλακισμένης γυναίκας που παραμένει αγωνίστρια. Μιλά για την καταπίεσή της και ως γυναίκα, αλλά και ως επαναστάτρια.

Η ευρηματική σκηνοθετική προσέγγιση του Εμμανουήλ Γ. Μαύρου, τα λιτά κοστούμια και σκηνικά της Μάγδας Καλορίτη και της Ρένας Σανταμούρη, ο ατμοσφαιρικός φωτισμός του Πάνου Μπέση και η εναρμονισμένη με την εκάστοτε ιστορία μουσική επένδυση του Δημήτρη Ευαγγελινού συντελούν στην ανάδειξη των πρωταγωνιστριών. Οι συντελεστές, συνθέτουν μια εξαιρετική παράσταση πιο επίκαιρη από ποτέ που απευθύνεται τόσο στο γυναικείο, όσο και στο αντρικό κοινό. Όπως αναφέρει και η ίδια η Φράνκα: «Ο απόλυτος πρωταγωνιστής αυτού του θεατρικού έργου με θέμα τη γυναίκα είναι ο άντρας-ή καλύτερα το φύλο του! Δεν είναι παρόν με σάρκα και οστά, αλλά είναι πάντα εδώ, ανάμεσά μας …]»

Της Αθηνάς Καπογιαννάτου, 06/01/21
Φοιτήτρια του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.